Artikelen, Blogs
Geef een reactie

Studententijd: Op kamers

Buiten hoor ik de geroezemoes van een nieuwe lichting studenten die de stad gaan ontdekken. Ik hoor mentormama’s en -papa’s de kindjes enthousiasmeren om de nacht tegemoet in te gaan. Ik lig hier ondertussen in bed en moet morgen weer om half 9 ’s ochtends beginnen met werken. Ooit behoorde ik tot de nieuwe lading en sinds dit jaar heb ik afscheid genomen van het studentenleven.

De ‘studententijd’ zou de mooiste tijd van het leven zijn. Althans, dat is wat er werd gezegd op de middelbare school en daar ging ik dan ook van uit. Naar mijn idee waren er 2 punten waar een student sowieso aan moest voldoen: 1. Op kamers gaan en 2. Lid worden van een studentenvereniging. Beide punten kan ik van mijn lijst afstrepen.

Weg

Op kamers gaan, ging niet zomaar. In mijn familie was ik de eerste die op kamers ging. Mijn oudere neven en nichten studeerden vlakbij huis, zodat zij konden helpen in de zaak. In mijn geval was onze zaak verkocht. Ik hoefde niet meer thuis aanwezig te zijn om te helpen en ik was klaar met de constante last op mijn schouders om steeds weer klaar te staan voor mijn ouders. Ik wilde dat mijn ouders mijn zusje en broertje ook verantwoordelijkheid gaf. Ik wilde niet dat mijn ouders constant op mij alleen rekenden. Ik wilde adem halen, ontlast worden. Om dit voor elkaar te krijgen, moest ik een universiteit kiezen die niet om de hoek lag. Nu heb ik niet Nederlands uiterste gekozen door naar Groningen of Maastricht te gaan, maar wel een universiteit 2 uur van huis. Mijn universiteit bood een combinatie aan van 2 opleidingen die andere uni’s niet boden. Het was een legitieme reden om te gaan en uiteindelijk stemden mijn ouders ook toe. Mijn moeder had minder problemen ermee dan mijn vader. Mijn vader dacht dat ik daar een vriendje had zitten en om die reden ver weg ging studeren. Houdt hierbij rekening dat ik net 18 jaar was en vriendjes op die leeftijd verboden waren.

Een kamer zoeken was vrij lastig. Kamernet was niet mijn beste vriend, ook al had ik genoeg tegoeden aan hem gespendeerd. Bij een hospiteer-/kijkavond was ik één van de zoveel geïnteresseerden. Op zo’n avond ga je vooral kijken of je past bij het huis en het huis bij jou. Houdt er rekening mee dat je veel uren gaat doorbrengen met deze huisgenoten.

Ik ben een maand bij een Chinees stel gaan wonen aan de rand van de stad (een hospita). Vervolgens ben ik via vrienden van mijn ouders in een gemengd studentenhuis gekomen en uiteindelijk in een studentenhuis met alleen meiden (ditmaal wel door Kamernet). In een hospita wonen vond ik helemaal niets. Hoewel het stel overdag niet thuis was en ik het gehele huis voor mijzelf had, was het niet mijn plek. Ik woonde bij anderen in en moest daar wel rekening mee houden. Op mijn eigen kamer was dat niet. Natuurlijk houd je rekening met jouw huisgenoten, maar it was your space. Als ik kijk naar mijn eigen ervaring, vond ik wonen in een huis met alleen meiden prettiger dan een gemengde woning. Hoewel ik niet preuts ben, hoeft niet iedereen mij in een bepaalde toestand te zien (’s morgens wanneer ik net wakker ben of na het douchen). Daarnaast was het meisjeshuis een stuk schoner dan het gemengde huis!

Casa Que Mas

Processed with MOLDIV

Ieder huis heeft zo zijn eigen tradities. Zo begon het huis eerst met het drinken van Casa Que Mas wijn. Een goedkoop en drinkbaar wijntje die wij konden halen bij de Coop 4 straten achter ons huis. Later is het kerstdiner toegevoegd wat jaarlijks terug keert. De bedoeling is dat iedereen een eigen gang kookt en het gehele huis 1x in het jaar genoot van een 5-gangen diner. Wij hadden ook een bordjessysteem in de hal. Daaraan konden wij zien wie wel/niet thuis waren. Een speciaal roze kroontje was het leukste accessoire in huis. Dit kroontje circuleerde op de deuren van de kamers. Als je een spannende escapade hebt gehad met een wisselende metgezel, verdiende je het kroontje.

Take of your shoes

Hoewel ik het heerlijk vind om omringd te worden door de liefde (eten) van mijn moeder, kan ik niet meer thuis wonen. Twee weken is goed vol te houden, dat voelt aan als een mini vakantie, maar echt niet langer. Ik ben al sinds mijn 18e het huis uit. Ik geniet van de vrijheid en ondertussen heb ik ook mijn eigen manier van huishouden gevonden. Natuurlijk geldt bij mij in huis ook ‘Take your shoes off before you enter’, maar hé dat is een gewoonte die iedere Aziaat blijft hanteren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s